Μια Αθήνα και Μια Θεσσαλονίκη στην ανάσα μας

Σταμάτα να τρέχεις για ένα λεπτό.
Σταμάτησες;
Ωραία.
Πάρε μια βαθιά ανάσα.

Εισπνοή.
Δες την πόλη σου.
Δώσε της προσοχή.
Γλυκειά εισπνοή,κράτησε ακόμη λίγο.

Άκου τη μουσική,αφέσου.
Συρρικνώνεται η μάζα και ο όγκος της πόλης,
τη βλέπεις να μετατρέπεται σε μινιατούρα,
σε μια πολύχρωμη μακέτα.
Κι εσύ, μπορείς να την αγγίξεις με τα δάκτυλα.
Να την περιπατήσει το χαμόγελό σου,
καμιά φορά και η νοσταλγία.

Αυτή τη μαγεία σου προσφέρουν τα βίντεος του Εμμανουήλ Παπαδοπουλου.
Μια Αθήνα και μια Θεσσαλονίκη.

Όμορφο περίπατο...
Εκπνοή τώρα... :)





Athens The little Great City
Μουσική: Gustavo Santaolalla - Pajaros
My Blueberry Nights OST

Θεσσαλονίκη
Goodbye City
Original Music: Calexico-Departure In F Minor

Περιμένοντας

Κι ενώ όλοι αριστεροδεξιοπισωμπροσταδιαγώνια μου είναι χαρούμενοι που ήρθε επιτέλους η Παρασκευή- αλήθεια τί λέει η τόσο μεγάλη μας χαρά για τα Σαββατοκύριακα;- εγώ βρίσκομαι σε κατάσταση αναμονής.

Όχι για κάτι το ουάο,αυτά προς το παρόν τελείωσαν, τα επόμενα από Μάρτη και αν.
Μικρά κι ασήμαντα.

Κατ΄αρχα΄ς περιμένω ...Τα χιόνια!- Ακόμη να χιονίσει,Μάνα!!!! :((((((((((((((((((((((((((((((((
Με ηλιόλουστη παγωνιά χτες και προχτές με γκρίζο ουρανό σήμερα. Η θερμοκρασία ολοένα και κατεβαίνει, τα χιόνια όμως δεν έρχονται.
Τραγικό να είμαστε στη Λουκανικούπολη και να υπάρχουν χιόνια στην νότια Ελλάδα και στην Κύπρο ενώ εδώ όχι.
... υπομονή.
Θα έρθει άσπρη μέρα και για μας! :)))))))))))))))))))))))

Περιμένω κι ένα γκριλ για σάντουιτς.
Λατρεύω να φτιάχνω σάντουιτς στο τηγάνι-χωρίς βούτυρο,μη νομίζεις-αλλά το 15λεπτο που χρειάζομαι για 2 σάντουιτς κάθε πρωί,υπερβολικό χάσιμο χρόνου. Παρ΄όλο που έχει πλάκα να βλέπεις τον Μάρσαλ Καγκουρό και Τραμπολίνο μαζί για να φτάσει τα τυριά και τα λαχανικά.
Μετά από βόλτες στα ηλεκτρονικά καταστήματα και την Αμαζόνα,αποφασίσαμε να το παραγγείλουμε από την δεύτερη. Είχε αυτό που ψάχναμε,τί να κάνουμε τις πολυμηχανές για βάφλες/σάντουιτς/φιλέτα/ντόνατς που υπάρχουν στα ράφια των καταστημάτων; -Απλά πράγματα γιοκ,τς τς τς... 
Συνηθισμένη στην πάντα ευγενική με το χρόνο μας Αμαζόνα, εκπλήσσομαι που βρισκόμαστε στις 3 μέρες αργοπορίας. Και με την τεχνολογία, γνωρίζεις πως όντως εδώ και 3 μέρες το πακέτο σου κάνει βόλτες στα περίχωρα της Λουκανικούπολης. Με αυτό το κρύο... :/

Κι ανυπομονώ για την αυριανή παράσταση της ελληνογερμανικής Αϊντα.
Προσαρμοσμένη στα σύγχρονα δεδομένα, περισσότερο περίεργη είμαι να δω αν θα είναι φιλική προς την πραγματικότητα και την ελληνική μας ευθυμία ή αν θα προτιμήσει την παγοχωρίτικη γκρίνια.

Και γενικά, περιμένω τον κολλητό μου να έρθει επιτέλους επίσκεψη! :))))

Εσείς περιμένετε κάτι αυτόν τον καιρό/αυτές τις μέρες;

Η είδηση του τραυματισμού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου σόκαρε χθες την παρέα.
Μέχρι να περάσει μια ώρα, ο Παγοχωρίτης Ποιητής μου τηλεφώνησε για να μου πει πως έφυγε.
- Αποκλείεται!

Ναι, έφυγε.

Γέμισε το ΦΜ με το ίδιο Νέο. Αποχαιρετισμούς. Γνήσιους και μη...
Τα ξανάπαμε,δεν ξέρω πως και πότε είναι ο χαμός ενός Δημιουργού άδικος. Μπορεί και να θεωρηθεί "ευλογημένος" αν έφυγε κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο.

Γεγονός είναι πως ο κόσμος πενθεί. Όχι μόνο ο Ελληνισμός που αγαπάει πραγματικά την Τέχνη. 

Οι πληροφορίες όμως, αυτές οι πληροφορίες. Οι ειδήσεις!
Θέλω χρόνο. Να τις μελετήσω,να τις ζυγίσω,να τις επεξεργαστώ και αν αληθεύουν να τις κάνω κομμάτι της πραγματικότητάς μας.
Αντί αυτού, μάθανε όλοι, να τις αφήνουνε να τρέχουν στις οθόνες τους. Επιφανειακές,μικροσκοπικές. Να μην προλάβουνε να μας αγγίξουν.
"Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι (...)"
αναπαραγωγή ψιθυρων σαν θρόισμα.

Μπορεί για αυτό να επιμένω μακρυά από έξυπνα τηλέφωνα και μικροσκοπικές οθόνες. Θέλω να διαβάζω τις ειδήσεις σε χαρτί,να τις αγγίζω, να τις νιώθω πραγματικές.

Όπως και μια ταινία. Να την παρακολουθήσω ξανά και ξανά, με σκοπό να αφουγκραστώ την ψυχή των δημιουργών της.

Δεν τα καταφέρνω πάντα. Ειδικά σε βδομάδες άγχους.

Και τώρα, η Ελλάδα που βάλλεται από παντού, ίσως να σκεφτόταν ανάμεσα στους τόνους των καταστροφών, να σταματήσει για μια μέρα. Παύση από τούρκικα σήριαλς και ξανθιές εκπομπές.

Για το αυτονόητο: Εθνικό Πένθος.

Μήπως ξαναβρούμε το Μήλο της Δημιουργίας. Να το δαγκώσουν οι πιο ταλαντούχοι και ευαίσθητοι από μας.

Καιρός δεν είναι;

Καταγγελία και Ίσιωμα

Εκείνο το συμβούλιο Ισιώματος Κυπραίων,υπάρχει τελικά;


Θέλω να καταγγείλω αλυσίδα φούρνων στη Λάρνακα, η οποία (φυσικά) διαθέτει και κουζίνα.
Οι υπάλληλοι δεν δικαιούνται να πάρουν φαγητό  στο σπίτι τους ή έστω να γευματίσουν εκεί. Τα φαγητά που περισσεύουν-και είναι μπόλικα- καταλήγουν στα σκουπίδια.
Μια τέτοια πράξη από ανέκαθεν εγκληματική,στις μέρες μας πρέπει να τιμωρείται.

Το να μην αγοράζουμε προϊόντα από τα καταστήματα αυτού του Φούρνου είναι βέβαια μια κίνηση διαμαρτυρίας αλλά θα κινδυνεύσουν μ΄απόλυση οι υπαλληλοι.

Η Πολιτεία - ο Δήμος- δεν μπορεί να απαγορεύσει την κατάληξη φαγητού στα σκουπίδια; Ας γίνει μια συμφωνία στο κάτω κάτω, είτε να δίνονται τα φαγητά σε τοπικά Ιδρύματα είτε να προσφέρονται σε οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.
Στην Κύπρο δεν ακούσαμε ακόμη τίποτα για τις Κοινωνικές Τράπεζες Τροφίμων και τα Κοινωνικά Μπακάλικα;

Τζαι άμαν έρτουν Φώτα και ξιππαστεί ο Σάντα...

...

Santa Claus Cooki Lollipops-Hungry Happeningst.com

τρέχει να προλάβει, να μεν του μείνει κανένα παιδάκι παραπονεμένο.
Ευτυχώς που δεν έχει την έγνοια των αερικών και των καλικαντζάρων αλλά μόνο του Ρούντολφ και της παρέας που εν ψιλοκουρασμένοι που τα ταξίδια-λαλείς ναν που την βαρεμάρα που αποκτούν κέρατα οι τάρανδοι;- και δεν πολυτραβούν το έλκυθρο με κέφι.Αν τους έδινε τα μισά μπισκότα από αυτά που κατέβαζε σε κάθε σπίτι; Ουψ,νεξτ γίαρ...

Εψές έδωσε τους λίγη (καλά,μπόλικη) κουμανδαρία για να φέρουν το νου τους,να πιάσουν τα σωστά μίλλια ώστε να προλάβουν τα δώρα της Ιταλίας και να πετακτούν σήμερα στην Κύπρο για ένα τελευταίο δώρο για μια κορού που κυκλοφορά στο μπλογκσποτ σαν Ξιππασμένη.

Για να πω την αλήθεια,ήξερα την Ξιππασμένη μόνο ως αδερφή της Πρασινάδας. Το μπλογκ της δεν το είχα διαβάσει ποτέ. Βέβαια,γράφει αραιά και πού καμιά κουβέντα της προκοπής και χάνεται.
Δεν συμπαθεί το λεμόνι-την αυγολέμονη χωρίς λεμόνι πάντως θέλω πολλά να τη δοκιμάσω. Πώς μπορεί να μην σου αρέσει το λεμόνι και να είσαι από Κύπρο; Έμπειράζει,παραπάνω λεμόνια για μας :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Σάζει το σπίτι της γιαγιάς της για να το κάμει δικό της, και για αυτό κτυπάει συναγερμούς εκτίμησης. Τα παλιά σπίτια με λίγη φροντίδα και σωστή ανακαίνηση,γίνονται ξανά κουκλάκια. Στη γειτονιά μας εχαλάσαν τα πλείστα, και μετατρέπονται σε πολυκατοικίες. Πιάνει με η ψυχή μου όποτε περάσω που το δρόμο του πατρικού του παπά μου. Αλόπως το "δικό μας" εν που τις τελευταίες μονοκατοικίες που έμειναν,σαν ποστκαρντ από τη δεκαετία του πενήντα.Σε επόμενο κείμενο όμως. Τέσπα, διαβάζοντας την Ξιππασμένη, μόνο ξιππασμένη δεν τη βρήκα.

Το πρώτο δώρο που της είχα ετοιμάσει ήταν ένας Σπέσιαλ Γύρος της Αμερικής. Από ένα μέχρι τρία εισιτήρια για να πάει με τις αδερφές της ή άλλα δύο αγαπημένα πρόσωπα,που λατρεύουν τις σειρές όσο η ίδια.
Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια με Δωρεάν Είσοδο στα Γυρίσματα όποιας Τηλεοπτικής Σειράς παρακολουθεί: Στη Ν.Υόρκη για τα γυρίσματα του Law and Order:SVU, σε διάφορα σημεία της Καλιφόρνια για να δει από κοντά το CRIMINAL MINDS...

http://www.pumpupyourbook.com/wp-content/uploads/2010/11/I-Am-Santa-III.JPG

Κρατάς το πρώτο δώρο μα πιάνεις και δεύτερο: 
Τί θα έλεγες για ... συμμετοχή ως γκεστ σταρ σε ένα από τα επεισόδια; Διάλεξε όποια σειρά θέλεις, μίλησα με τους παραγωγούς και μπορείς να λάβεις μέρος, σαν μέλος του εργαστηρίου!Όχι σαν κομπάρσος αλλά θα έχεις και μερικά λογάκια! :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Εν θα ένιωθες όμορφα να δεις στη λίστα των γκεστ σταρς: Ξιππασμένη Πρασινόπουλου;
Ελπίζω πως ναι! :))))))))))))))))))))))
Απολογούμαι που δεν σε έβαλα σε σειρά του Χριστόφορου,εν για το καλό σου όμως,μπιλίβ γιου μι.



Κι αν σε πιάσει κόλλημα- πιάνουν μας κι εμάς εδώ- να θέλεις να παρακολουθείς όλα αυτά τα επεισόδια ξανά και ξανά, πανεύκολο: Ένα πακέτο με όλα τα ντιβιντις όλων των σειρών που αγαπάς, συν εγγραφή με λογαριασμό για Ν χρόνια σε κάποιες από τις διαδυχτιακές βιντεοθήκες,για βραδιές που θα κόψεις εκτός σπιτιού.

Τέλος,
διότι είχαμε και Φώτα σήμερα,
ένα δίσκο ξηροτήγανα, έτσι για τη μέρα.
Πλουμιστρίνα;
εμ... Ο καλός ο Σάντα δε φέρνει ποτέ λεφτά. Εκτός αν τον καλέσουμε σε κυπριακό γάμο και τον ποτίσουμε ζιβανία.

Μερικοί Σάντας καταφέρνουν να φκουν τα Φώτα για βόλτα

...επειδή φοβούνται τα αερικά,τους καλικάντζαρους, τα στοιχειά.

Άλλοι επειδή, είπαν να περάσουν τις γιορτές στα νοσοκομεία και στις κλινικές.

Συμβουλή δώρο για όλους τους Σίκρετ Σάντας και όχι μόνο: Αν νιώσετε πως κάτι πάει λάθος-όχι θανατηφόρο αλλά ίσως σοβαρό- μην το αφήσετε για αύριο,μεθαύριο,την άλλη βδομάδα,τον άλλο μήνα.
Κι αν είστε στις 22 επιτέλους σπίτι για γιορτές,μην κάνετε την παλαβομάρα να πάτε στον γιατρό-ακόμη κι αν έχετε όλους τους αγαπημένους να σας πατούν στο σβέρκο,λέγε το και ζυνίσχι (ναι,χάλια το γράψιμο της συγκεκριμένης λέξης).
Κι αν πάτε στον γιατρό,μην δεκτείτε να κάνετε τις εξετάσεις την ίδια ώρα. Άτε, τις κάνατε και βγήκαν τα αποτελέσματα θετικά- αρνητικά δηλαδή όμως αυτά είναι ιατρολογοπαίγνια για να μας κοροϊδεύουν τη διάθεση- συζητείστε το με τον γιατρό. Να σας αφήσει να φάτε ένα γλυκό,ένα πιάτο φαγητό από τα χεράκια και την αγάπη της μάμμας, να πάτε πρώτα σε ένα τραπέζι,να βγείτε με τους φίλους για ένα ποτό.
Μην νιώσετε φόβο από τις ανησυχίες του "πρέπει να χειρουργηθείς άμεσα", "να δούμε με τί έχουμε να κάνουμε!" κλπ...
Τέσπα, όσο μπορείτε μην επιτρέψετε ποτέ στον εαυτό σας να περάσει Γιορτές σε Νοσοκομείο ή Κλινική. Όσο καλόκαρδοι και να είναι οι νοσοκόμοι, όσο ευγενικός να είναι ο Ιατρός, η νερόσουπα δεν ονομάζεται με τίποτα κρέμα κάστανο, και η έγνοια των γονιών δεν μεταμφιέζεται ποτέ στο αυθεντικό πνεύμα των Χριστουγέννων.
Το μόνο καλό είναι πως έχεις χρόνο για ύπνο-Τί ύπνος!-και για διάβασμα. Βλέπεις όλους τους φίλους σου χωρίς να έχεις την κίνηση της Λευκωσίας και της Λεμεσού στη μέση.
Ανακαλύπτεις τί είναι σημαντικό; Δεν ξέρω. 
Σίγουρα μαθαίνεις να μην κάνεις ποτέ ευχές που μπορεί να τις παραποιήσει ένα κακό τζίνι του λαϊκού σύμπαντος,λέγε το και κοελίοκο.
...

Ναι,δεν μπορώ να επεξεργαστώ ακόμη αυτό που συνέβη. Το ανέβαλα για αργότερα.
Κλάμα; Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία. Φτάνανε τα μάτια των άλλων,δεν θα γέμιζα και τα δικά μου με άδικο δάκρυ. Να κλαις γιατί σου συμβαίνει κάτι που μπορεί να συμβεί στους πολλούς; Μα κι εσύ ένας από τους πολλούς είσαι, θνητή.Χώμα το σώμα,πιθανώς αχρείαστο για τις επόμενες φάσεις.
Ομολογώ πως δεν περίμενα μια τέτοια αντίδραση μου. Ευσυγκίνητη από πάντα, τώρα πώς βγήκα Καναδός παίχτης άισχόκεϊ μόνο ο Θεός ξέρει. 2-3 δόντια έχασα τα βέβαια,για να ακριβολογούμε,έτσι γίνεται συνήθως όταν τρίβεσαι πάνω στον κίνδυνο.
Φώτα και δεν το πήραμε χαμπάρι. Εδώ είναι των Τριών Μάγων,θα χρειαστεί η πληροφορία στην επόμενη ανάρτηση της μέρας,με τα δώρα της Ξιππασμένης. (όχι δεν σε ξέχασα!)   
- Να ήμασταν στην Κύπρο και να τρώγαμε ξεροτήγανα της γιαγιάς. Ασίροπα για τον θείο και μένα, που τους προσθέταμε κανέλα και μέλι.
ουσιαστικά,
-  Να μην μεγαλώναμε ποτέ. Αλλά και η μακαρίτισσα η γιαγιά μου,κάποτε δεν ήταν κοριτσάκι; Αν δεν μεγαλώνεις,δεν υπάρχει ροή, ζωή, χρόνος,μαθήματα,ό,τι θέλεις πες το.
Κι όσο κι αν αγαπώ τον Μάρσαλ μας, αναθεωρώ: ο Πόνος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
(η Αγάπη εν η απόλυτη μας Φύση και όχι Φίλος μας).

2012

"thalassamov" asked me to tell you she will be back as soon as possible.
She is in the hospital and will come home in two days. Everything is good.She apologies for the games,which you understand better than me.
Happy 2012!