Είμαι η Μωβ και σπάνια λέω "Όπα!"

Μάλλον μέχρι τώρα θα είδατε το βίντεο της Κατερίνας Μουτσάτσου,που έχει κατακλύσει το διαδύχτιο.
Ποιά η γνώμη σας για το βίντεο " Κατερίνα η Ελληνίδα";

Πραγματικά δεν ήξερα πώς να το ψυχολογήσω.
Από τη μια νιώθω έντονα πολλά απ΄όσα λέει από την άλλη δεν μου άρεσε το ξέσπασμα της.
Με κίνδυνο να ξεπέσω στην κατηγορία Αδάμ,πέρασε από το μυαλό μου η λέξη "υστερικό".

Μετά κάποιος αναφέρει πως πρόκειται για αντιγραφή διαφήμισης κανδέζικης μπίρας.
Παρακολουθώ τη διαφήμιση.
Τώρα ναι,το καταλαβαίνω.

Ο όρος "αντιγραφή" υπερβολικός.
Στην Τέχνη υπάρχει ο όρος "Παράφραση".

Η καναδέζικη διαφήμιση, καυστηριάζει την χλιαρή υποτίμηση των Καναδών από τους πολίτες των Η.Π.Α. Προσωπικά την υποτίμηση και την κοροϊδία για τον Καναδά,τη γνώρισα από αμερικανικές σειρές. Έντερ Μπάρνι. ("Γιατί σας επιτρέπουμε να είσαστε Κράτος;")Έξιτ Μπάρνι. Μη έντερ Μητσόφ. Μη έντερ είπα! Βρε μην επιμένεις! Ξουτ!

Η ελληνική παράφραση, με βρίσκει σύμφωνη σε πολλά:'Όχι,δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος ούτε πίνω συνέχεια ούζο,ούτε γνωρίζω τον Γιάννη και τον Δημήτρη από την Ελλάδα!Και ναι,μιλώ περισσότερες γλώσσες από τον μέσο πολίτη των πλείστων χωρών,έχω το θάρρος να ζήσω στο εξωτερικό (περίμενε,αυτό είναι δικό μου;παρασυρθήκαμε!...Σίγουρα δεν λέω "Όπα!" σε κάθε δεύτερη μου κουβέντα! (αυτό πάει για τους Παγοχωρίτες φίλους μας που θέλουνε να το λένε και να το ακούνε όποτε βγούμε έξω,και τους ρωτάω αν πεθυμάνε τους παππούδες τους)

Είναι κάποια κλισέ που δυστυχώς τα πιστεύουν στο εξωτερικό. Και τα ρωτούν. Και τα θεωρούν αυτονόητο. Όπως ότι επειδή ετοίμασα ελληνικό μπουφέ στο σπίτι μας στο περσινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ,οι γονείς μου θα έχουν ελληνικό εστιατόρειο κάπου στην Λουκανικούπολη. Α ναι,σε αυτό που τους καλέσαμε για τα γενέθλεια του Λάβη. Αυτό βέβαια,το πίστεψαν μόνο οι παγοχωρίτες συναδέλφοι του,όχι οι ξένοι. :)

Κάποια κλισέ τα δεκτήκαμε και οι ίδιοι.Ότι συνέχεια διασκεδάζουμε και πίνουμε και "κλέβουμε" τεμπελιάζοντας. Συγγνώμη κυρία Προκατάληψη, να σε ρωτήσω κάτι; Ήξερες τους παππούδες μας; Ήταν οι παπούδες μας έτσι; Είναι οι γονείς μας έτσι; Οι δικοί μου πάντως δεν είναι! Είναι "η Γενιά των Αποσκευών" έτσι; 
Τα νειάτα τους άφησαν στα εργοστάσια της δυνατής Παγόχωρας, και της αλαζονικής Βρεττανίας. Μην αρχίσω για τις Η.Π.Α.!

 Μήπως είναι καιρός να απαλλακτούμε κι από τα κλισέ κι από τον όρο Γραικός;
ΔΕΝ ξέρω,ο όρος είναι παλαιότερος των Οθομανών όπως πολλοί δεν γνωρίζουν.
Αλλά γιατί δεν χρησιμοποιούμε στο εξωτερικό τον ορθό,αυτόν που χρησιμοποιούμε και οι ίδιοι;

ΕΛΛΗΝΕΣ και όχι Γραικοί.

Φτάνει βέβαια να μην περιμένουμε από τον Πύρρο Δήμα να σηκώσει μόνος του ολόκληρο ΠΑΣΟΚ,και εμείς να μην σηκώνουμε άλλο Βουλευτική Ασυλία,Προεδρική Ασυλία,Πεζεβέγκικη Ασυλία Παγκαλομητσοφίων.
Διότι μετά μένουμε ραγιάδες και τίποτα άλλο.

Update:Τί έγραψε για το βίντεο της η Κατερίνα Μουτσάτσου

Υπηρέτριες όχι σε Υστερία

Ηλιόλουστο Σάββατο: όλη σχεδόν τη μέρα περπάτημα.
Συννεφιασμένη Κυριακή: 2 ταινίες και τα απομεινάρια ενός βιβλίου.

Ας συγκεντρωθούμε στις ταινίες όμως.

Η πρώτη,βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο "The Help" της Kathrynn Stockett.
Εξαιρετικές ερμηνείες, δυνατή ιστορία, ντροπιαστική πραγματικότητα. Σοκαριστικά πρόσφατη ιστορία. 1960ς.
Στα ελληνικά, "Οι Υπηρέτριες"

Αστείες διαχωριστικές γραμμές, που τράβηξε η κοινωνία ανάμεσα σε λευκούς και μή λευκούς (μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας,οι πλείστοι Μεσογειακοί δεν θεωρούνται λευκοί!) αλλά και η κακομεταχείρηση των Αφροαμερικανών από τους Βορειοευρωαμερικάνους καταγεγραμμένες Ντροπές της πρόσφατης ιστορίας μας.Και ίσως να έπρεπε να πάψουν να γίνονται αναφορές σε αυτή την περίοδο ώστε να μην γνωρίζουν οι επόμενες γενιές ότι κάποτε υπήρξαν διαφορές και να μην τις δανειστούν ούτε καν στο λεξιλόγιο τους. Ίσως πάλι να είναι νωρίς για τη συλλογική μας μνήμη.
Μέσα από το έργο ασκείται έντονη κριτική και στην σκλαβιά την οποία οι ίδιες οι γυναίκες ασκούν στον ευατό τους λόγω της εικόνας,της κοινωνίας,της ...άνεσης του να είσαι συνηθισμένη,λεπτή,όμορφη. Βλέπουμε μια μητέρα που δεν μπορεί να δείξει αγάπη στην 3χρονη κορούλα της διότι είναι παχουλή,σιχαινόμαστε κι άλλο την Χίλλη που λόγω μιας απόρριψης συμπεριφέρεται σαν τέρας. Ένα πανέμορφο κομψότατο τέρας,η αυτοπεποίθηση του οποίου θα δοκιμαστεί ξανά και ξανά.
Απέναντι της θα έχει την κάποτε κολλητή της,την Ευγενία άλλως Σκίτερ,ένα "συνηθισμένο" μα διαφορετικό κορίτσι, που νιώθει τη μαύρη νταντά της,Μάνα. Κυνηγώντας το συγγραφικό της όνειρο,καταγράφει τις αναμνήσεις ...της Υπηρεσίας,και συνδέεται μαζί τους ενώ ταυτόχρονα θα χάσει τις παλιές της φίλες. (Ντα!) Παράλληλα,ζούμε τη θλιμμένη μοναξιά μιας γλυκειάς κοπελίτσας -μάλλον της εργατικής τάξης-που ξαφνικά βρέθηκε παντρεμένη με τον πιο πλούσιο και προφανώς ευαίσθητο άνδρα της πόλης με αποτέλεσμα να δεχθεί την απόρριψη όλων των ...Κυριών της γενιάς της.
Η Υπηρεσία, με στολή ή χωρίς, έχει Έντονη Προσωπικότητα σε αντίθεση με τις Κυρίες,που ενώ είναι ελεύθερες καταντάνε κλώνοι,άχαρες μαριονέτες. Αγαπάς τον συναισθηματισμό της Aibileen, συνεπαίρνεσαι με την εκρηκτική Μίννη. Νιώθεις μια τεράστια μαλακή αγκαλιά μητρότητας.
Λατρεύεις την ερμηνεία της Χίλλη.
Τέλος,θα σταθώ στην ηθοποιό που υποδύεται την Aibileen, τη Viola Davis. Πολυβραβευμένη ηθοποιός του Θεάτρου, αναφέρουν οι ειδικοί. Τη γνωρίσαμε σε μικρούς ρόλους σε πολλές γνωστές ταινίες, να μεταμορφώνεται στον κάθε χαρακτήρα με προσοχή,να δίνει ακόμη και στον πιο ταπεινό ρόλο της μια πινελιά αριστοκρατικότητας.






Η δεύτερη ταινία, "Hysteria",και σε αυτήν πρωταγωνιστεί η αγαπημένη μου Maggie Gyllenhaal,γνωστή για την προτίμηση της σε ανεξάρτητα πρότζεκτς.
Ρομαντική κομεντί; Χμ....ίσως.
Αστείο; Χμ...μπορεί.
Ανθρώπινο; Ναι.

Αν έχεις ποτέ ασχοληθεί με το θέμα "Υστερία" και την ιστοριογραφία της ανά ...τις χιλιετίες, θα δεις μια επιφανειακή  (σχεδόν χολιγουντιανά ελαφρά) αναφορά στην κατάσταση των υστερικών γυναικών του 19ου αιώνα αλλά και τον πιθανό εγκλεισμό τους σε ιδρύματα με ...υστερεκτομή χρηματοδοτημένη από το κράτος, θα αναρωτηθείς για το μέγεθος της ανδρικής ματαιοδοξίας όταν η γυναικεία ικανοποίηση θεωρείτο ...δημιούργημα της επιστημονικής φαντασίας,και σίγουρα θα προσγειωθεί το σαγόνι σου στο πάτωμα με συγκεκριμένες σκηνές.
Θα   π ρ ο σ γ ε ι ω θ ε ί   το   σ α γ ό ν ι     σου  στο   π ά τ ω μ α.
Ακόμη κι αν υπάρχει το μεγάλο βάρος της Υποκρισίας,και της Ανοχής Καταπίεσης των φτωχών του Λονδίνου του 19ου αιώνα. 
Κοινωνική Υποκρισία, και σαρκασμός στο αρχαιότερο ελάττωμα των ανδρών: Μη ανάληψη ευθυνών.Φταίνε σε κάτι αλλά θα κάνουν τα πάντα για να φταίξουν όλους τους άλλους,συνήθως γυναίκες,με όποιο κόστος,με όποια κατάληξη. (Αδάμ: Αυτή μου έδωσε το μήλο και μου είπε να το φάω!)  (Μέσος πλούσιος Βρεττανός:Εγώ δεν μπορώ να ικανοποιήσω τη γυναίκα μου ή αυτή είναι παγόβουνο; Μήπως υποφέρει από κάποια ασθένεια; Ψυχοσωματική ε; Υστερία; Τρελλή; Σανατόριο ή φυλακή,τότε! να μπορέσω να επιστρέψω με ησυχία στις πεταλουδίτσες μου)

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και παλαιές ιατρικές "έρευνες",που οδήγησαν τον Mortimer Granville στην εφεύρεση του σύγχρονου δονητή.
Διότι τον σύγχρονο δονητή μπορεί να τον δόξασε με απόλυτο σεβασμό η Σαμάνθα αλλά προφανώς επινοήθηκε από Ιατρό για την θεραπεία της υστερίας. Και η συγκεκριμένη ταινία παρουσιάζει με ελαφρότητα,σχεδόν περιπαίζει τόσο την τότε κοινωνία όσο και τη σημερινή. Καλά να μας κάνει!

Διότι οι Υπηρέτριες και οι Φτωχές τόσο του 19ου αιώνα όσο και οποιουδήποτε άλλου,έχουν τόσα βάρη και τόσα άγχη που μόνο η ηδονή τους δεν έχει χρόνο ύπαρξης.
Και για να είμαστε ειλικρινείς,
πλέον ποιός Άνδρας δεν θέλει να αποδείξει στη Σύντροφο του τις Επιδόσεις του;

Ηλίου Ένοχοι

Στη Λευκωσία "απαλλαγή λόγω ατεκμηρίωτου κατηγορητηρίου" στην Αθήνα καταδίκη ερήμην.

"... Δ.Πανταζή διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, Γ.Κικκίδη διευθυντή Πτητικών Επιχειρήσεων, Γ.Στοϊμένοφ αρχιπιλότο και τον μηχανικό 'Αλ.Ίργουϊν, απόντες όλοι από το δικαστήριο.

Οι τρεις πρώτοι ομόφωνα κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία από ενσυνείδητη αμέλεια, ενώ ο μηχανικός, επίσης ομόφωνα, για ανθρωποκτονία από ασυνείδητη αμέλεια.

To δικαστήριο, ομοφώνως, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα ελαφρυντικά του προτέρου εντίμου βίου και της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, που ζήτησαν οι εκπρόσωποι των κατηγορουμένων .


Συνολικά το δικαστήριο, στον καθένα, επέβαλε ποινή φυλάκισης 123 ετών, με ποινή βάσης τα 3 έτη, για το πρώτο θύμα, και επιπλέον 1 έτος για κάθε ανθρώπινη ζωή που χάθηκε στην αεροπορική τραγωδία. Εκτιτέα από αυτά είναι τα 10 έτη."

Η Αθήνα είναι πιο έντιμη τελικά;

Το δικαστήριο στη Λευκωσία θα ανοίξει επιτέλους τα ματάκια του;(θα δούμε σε λίγες μέρες)

121 ψυχές.

1 2 1


Στην Κύπρο όμως προφανώς δεν μετράνε οι νεκροί. ΔΕΝ ακούγονται.

Ακόμη κι αν έχουν δανειστεί τις φωνές τους τα παιδιά,οι γονείς,οι φίλοι τους.


(Πηγή: in.gr)

ΑΩ

Δυστυχώς οι αποχαιρετισμοί συνεχίζονται.

https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcT08EaRJD8509K2B1Ux2FTp4BbRvZBYERD0aBUzDFVYqUikh-4q

Σήμερα το πρωί έφυγε (και) ο Δημήτρης Μητροπάνος.


Ένα χρόνο ακριβώς μετά τον Νίκο Παπάζογλου,
φαίνεται πως ο Ουρανός έχει ανοίξει λεωφόρο για Αγαπημένες Ελληνικές Φωνές σα να χρειάζονται νέα μέλη στις χωρωδίες των Αγγέλων...
Πασχαλινά ταξίδια,που η παράδοση τα θέλει να "τελειώνουν" στον Παράδεισο.
Μ α κ ά ρ ι !

Ζ ε ϊ μ π έ κ ι κ ο    του Α ρ χ α γ γ έ λ ο υ
για σήμερα.

Τέσσερα χρόνια μετά το επίσης πασχαλινό ταξίδι του Μάριου Τόκα,
οι δύο φίλοι ξανασμίγουν.

Καλή Αντάμωση αγαπημένε!

Χριστός Ανέστη μάι βαλεντάιν!

Χριστός Ανέστη!

Περάσατε όμορφα;
Τί σας άρεσε περισσότερο;

Προσωπικά μου άρεσε η σιωπή του εκκλησιάσματος,
που το Σάββατο ήταν ηλιόλουστο ,
η όμορφη παρέα στο τραπέζι μας,που κράτησε από τις 4 το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα,
και ένα βίντεο που είδα πριν λίγα λεπτά στη Lifo.

O Johny Depp και η Nathalie Portman ερμηνεύουν στη νοηματική το  τραγούδι "My Valentine" του Paul McCartney

ΥΓ: Νόνη,εννοείται πως είσαι μάστρος της σούβλας!!! :Ρ :))))))

ΥΓα: Στα μαλλιά μου βλάστησαν φοινίκια λόγω των αναρτήσεων της Πρας μας, και αντί για σχόλιο στα ποστς της,προτιμώ να την ευχαριστήσω εδώ. Πρώτα για την εμπιστοσύνη (ούτε λόγο στα Όσκαρς) και ...στοπ. Καιρός για κέηκ χουρμάδικο;

των μεγάλων ημερών

Μεγάλη Πέμπτη Ορθόδοξη χθες,Πέμπτη του Πάσχα Δυτικών,κάποια συνηθισμένη Πέμπτη αλλού.

Όπου και να΄σαι το έθιμο σε βρίσκει και σε αγκαλιάζει.Ειδικά αν μεγάλωσες στη Μεγαλόνησο,στη Νήσο των Αγίων όταν οι γιαγιάδες ακόμη φορούσαν "κουρούκλα" λόγω πένθους,και είχαν στις αυλές τους το μισό ζωϊκό βασίλειο,που το ανάσταιναν και το διαχειρίζονταν με σεβασμό για τη θυσία. Ήξεραν,έζησαν θυσίες πολλές. Ένας κόσμος γυναικείας σοφίας που σημάδεψε την ανατροφή όλων μας,ακόμη και στο ελάχιστο.

Πρωί πρωί τηλεφώνησα στης θείας στο χωριό να "ελέγξω" αν είχαν αρχίσει τις  φλαούνες "μας".
- Καλό! Πίνουμε τον καφέ μας,και περιμένουμε τες να ψηλώσουν. Η θεία η Κ πήγε στης θείας της Α να τη βοηθήσει.

Η θεία η Κ,γυναίκα του βενιαμίν της οικογένειας της γιαγιάς. Από τότε που μας άφησε η γιαγιά, πήρε τη θέση της στις ...φλαούνες. Επιβλέπει,διορθώνει,σάμπως και η μάμμα με την αδερφή της δεν έβλεπαν και δεν έφτιαχναν τόσες δεκαετίες! Το χέρι της όμως είναι μαγικό, δίνει γλύκα στα κουλούρια και αφράδα στις φλαούνες, για αυτό μετά συνεχίζει το έργο, βοηθώντας τη μικρή αδερφή της γιαγιάς.
Στο τέλος συναντούνται όλες στο διπλανό χωριό,στον φούρνο,με τις "λαμαρίνες τους". Τραπέζωμα φλαούνων, σε όλα τα σχήματα και τα χρώματα,αλμυρές γλυκές,με το παραδοσιακό τυρί ή με την αναρή ή το χαλλούμι (το κυπριακό χαλλούμι πάντα έχει 2 λάμβδα!). Κι επειδή πάντα προτιμούσα τα κουλούρια,στον πηγαιμό για τη δουλειά αγόρασα ανατολίτικο κουλλούρι Θεσσαλονίκης.

Πού τα χρόνια που πύρρωναν τον κτιστό φούρνο στην αυλή. Την πρώτη φορά που η μαμά μου προσπάθησε να τον ανάψει, θρυλική! Μια κοπελίτσα πόλης, με λεπτεπίλεπτα χεράκια και εύθραυστη γνώση του ξυλόφουρνου, σπρώχνει το φτυάρι (δεν ξέρω πως το λένε) για να αναμιχθούν τα ξύλα (ή κάτι άλλο) και πουυυυυυυυυυυυυυυυυφ, πετάγεται μια σπίθα χωριάτα και της καίει τη φράντζα.
- Μάμμα!!! Εν θέλω! Παραιτούμαι! Δεν θα καώ ενώ υπάρχουν ηλεκτρικοί φούρνοι!
- Άκουσμε τζαι θα δεις! Να σου λαλώ τζαι να ακούεις!
- Όοοοοοοοοοοοοοοχι!
- Φέρτο φκυάρι δα!

Τσαπ τσουπ,αναμίχτηκαν τα ξύλα, πύρρωσε ο φούρνος, αρωματικές αφράτες φλαούνες και κουλούρια. Τα ιερά χέρια της γιαγιάς του χωριού,που δεν την τρόμαζε δουλειά καμιά! Όλες τις (δουλειές) έσκιαζε η παρουσία της και δεν έμενε ζυμαράκι κανένα.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, θα ακολουθήσω τη λειτουργία από το διαδύχτιο.
Η λύτρωση του ξενιτεμένου όταν η Ελληνική Εκκλησία είναι πολύ μακρυά για να προλάβεις τη λειτουργία στο μεταξύ των δυτικών υποχρεώσεων.

Η παράδοση ζητάει Κόκκινα Αυγά και θα επαναλάβω το  Φυσικό Βάψιμο Αυγών με φρούτα δάσους και κουρκουμά, που δοκίμασα πέρσι. Με τις απαραίτητες μικροαλλαγές στη λεπτομέρεια.


Καλό Πάσχα σε όσους φεύγουν ήδη για μίνι διακοπές στο χωριό και αλλού.
Καλή Ανάσταση σε όσους πιστεύουν.

Με Αγάπη για όλους μας!

Τί πρέπει να ειπωθεί στα ελληνικά

Η μετάφραση της Μωβ, που σίγουρα δεν είναι μεταφραστίς (ή μεταφράστρια αν αγαπάτε) μα σίγουρα έκανε μια προσπάθεια πιστής απόδοσης του ποιήματος του Γκρας στην ελληνική.

Αυτό που πρέπει να ειπωθεί

Γιατί σιωπώ,γιατί τόσο καιρό αποκρύβω

Το οφθαλμοφανές, στα γεωπολιτικά/στρατιωτικά παιχνίδια

έμπειρο,στο τέλος των οποίων

Ως επιζήσαντες θα είμαστε μονάχα υποσημειώσεις(άκυροι).

Είναι το ισχυριζόμενο δικαίωμα για το πρώτο κτύπημα

Υπόδουλο σ΄ ένα φανφαρόνο(καυχησιάρη),

Και καθοδηγούμενο από οργανωμένο αλαλασμό,

Που μπορεί να σβήσει τον ιρανικό λαό,

Διότι στη σφαίρα επιρροής του,

Η κατασκευή μιας ατομικής βόμβας υποθέτεται.

Όμως γιατί μου απαγορεύω,

Εκείνη την άλλη χώρα να κατανομάσω,

Όπου από χρόνια –αν και μυστικά-

Υπάρχει αυξανόμενη πυρηνική δύναμη

Εκτός ελέγχου,διότι εκεί κανένας έλεγχος

Δεν επιτρέπεται;

Δίπλα στη καθολική απόκρυψη αυτής της εξέλιξης της κατάστασης,

Η σωπή μου είναι δευτερεύουσας σημασίας,

Μα την αισθάνομαι σαν ένα καταπιεστικό ψέμμα,

Σαν εξαναγκασμό,που τιμωρεί αυτόματα,

Όποιον τον περιφρονήσει.

Η καταδίκη/ Ο χαρακτηρισμός  «Αντισημιτισμός!» είναι συνήθης.

Τώρα όμως,

 (Λέω αυτό που πρέπει να ειπωθεί αφού)

που από τη χώρα μου,

Η οποία λόγω χυδαιότατου έγκληματος

Που άλλο όμοιο του δεν υπήρξε,

(είναι) Παγιδευμένη ν΄απολογείται

Ξανά και ξανά και στην ουδετερότητα/απάθεια, που

 άκρως σβέλτα χείλη βαφτίζουν Επανόρθωση,

Ακόμη ένα υποβρύχιο πρόκειται να σταλεί στο Ισραήλ,

εξειδικευμένο όπλο με ολοκληρωτικά καταστροφικές εκρηκτικές κεφαλές,

Στραμμένες,εκεί όπου η ύπαρξη

Μιας  μοναδικής ατομικής βόμβας δεν έχει αποδειχθεί,

μα η υποψία/ο φόβος της αποδεικτικής ισχύος αρκεί,

Λέω αυτό που πρέπει να ειπωθεί.

Γιατί όμως σιωπούσα μέχρι τώρα;

Διότι πίστευα πως η καταγωγή μου,

Που φέρει αιωνίως ανεξίτηλο Στίγμα,

Μου απαγορεύει, αυτό το γεγονός σαν  ιδιάζουσα Αλήθεια,

Από την χώρα του Ισραήλ,με την οποία είμαι δεσμευμένος,

Και θα είμαι, ν΄απαιτήσω.

Γιατί λοιπόν λέω τώρα,

Γερασμένος και με τελευταίο μελάνι,

Πως η πυρηνική δύναμη του Ισραήλ διακινδυνεύει

Την ούτως ή άλλως εύθραυστη παγκόσμια ειρήνη; 

Διότι πρέπει να ειπωθεί,

Αυτό που ήδη αύριο θα είναι πολύ αργά για να ειπωθεί.

Μα και διότι εμείς-ως γερμανοί ήδη επιβαρυμένοι-

Μπορούμε να γίνουμε προμηθευτές ενός εγκλήματος,

Προβλέψιμου,για αυτό και η συνενοχή μας,

Λόγω καμιάς συνηθισμένης δικαιολογίας

Δεν θα μπορεί να σβηστεί.

Το παραδέχομαι: Δεν σιωπώ πια,

 από την υποκρισία της Δύσης,

Κορεσμένος: Επιπλέον υπάρχει ελπίδα,

Πως θα μπορούσαν πολλοί να απελευθερωθούν από τη σιωπή τους,

Και από τους υπαίτιους του εμφανούς κινδύνου,

Αποχή από τη βία να ζητήσουν,

Κι επίσης να επιμείνουν να επιτραπεί,

Από τις Κυβερνήσεις των δύο χωρών,

Ένας ανεμπόδιστος και μόνιμος έλεγχος

Της Ιραηλινής πυρηνικής δύναμης

Και των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων

Μέσω μιας Διεθνούς Αρχής.

Μόνο έτσι μπορούμε να βοηθήσουμε

Τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους,

Αλλά και όλους τους ανθρώπους,

Που σ΄αυτήν την από μανία κατεχόμενη περιοχή,

Ο ένας δίπλα στον άλλον και μέσα στην έχθρα ζουν,

Και εν τέλει... ακόμη κι εμάς.

 Γκούντνερ Γκρας

Τί πρέπει να ειπωθεί

Ο Günter Grass
Ένας από τους σημαντικότερους Μεταπολεμικούς Συγγραφείς της Παγόχωρας, που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999, βρέθηκε στον στόχο επικρίσεων για το ποίημα του "Τί πρέπει να ειπωθεί". Στο τέλος της ανάρτησης,παραθέτω το ποίημα αυτούσιο,όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Süddeutschen Zeitung". ( Όσοι γνωρίζουν γερμανικά,μπορούνε να το διαβάσουν και να κρίνουν από μόνοι τους.Οι ελληνικές ειδήσεις είναι το ίδιο υστερικές με τις αμερικάνικες και τις γερμανικές προφανώς. Πιθανόν να αναρτήσω αύριο απόπειρα μετάφρασης,θα εξαρτηθεί από τον χρόνο μου).

 Βρισκόμαστε σε μια υποτιθέμενη δημοκρατική Ευρώπη αλλά σε μια Παγόχωρα,που ακόμη νιώθει ενοχές ως Κράτος για το οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο για το Ισραήλ λαμβάνει χώρα στο έδαφός της.
Το ποίημα του Γκούντερ Γκρας έχει πυροδοτήσει τον Διάλογο "Γιατί κάθε αρνητική Κριτική εις βάρος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται αυτόματα σαν Αντισημιτική;"

 Ο νομπελίστας λογοτέχνης Γκρας ήδη χαρακτηρίζεται από τη διεθνή παγοχωρίτικη εφημερίδα "Die Welt" ως "Αιώνιος Αντισημίτης". Τα πλείστα "σοβαρά" Μ.Μ.Ε. υστερικά κραυγάζουν "Αντισημιτισμός!Αντισημιτισμός!", σπεύδοντας να μας ενθυμίσουν το ναζιστικό παρελθόν του συγγραφέα - το εφηβικό του παρελθόν σε μια ούτως ή άλλως παλαβωμένα ναζιστική Γερμανία- και να συνεχίζουν αυτή την γελοία απαγόρευση οποιασδήποτε έκφρασης ή προσωπικής γνώμης στο θέμα "Ισραήλ/Εβραίοι".
Το περιοδικό Der Spiegel, αναφέρει:"Ποτέ στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ένας διάσημος διανοούμενος δεν έχει επιτεθεί με τόσα κλισέ στο Ισραήλ".
Θέμα ταμπού για δεκαετίες:"Πότε είναι "Λογική ανθρώπινη κριτική" και πότε πραγματικός "Αντισημιτισμός"; "διερωτάται ο λογικός δημοσιογράφος της νέας γενιάς,που θέλει να αποτάξει τις ενοχές των παλιών από τους ώμους του,ένα μάθημα αλλαγής νοοτροπίας και για μας τους Έλληνες. "Γιατί τόση φασαρία για την κριτική του Γκρας στην πυρηνική πολιτική του Ισραήλ λόγω ενοχικής κληρονομιάς μα σιωπή και ειρωνία όταν μιλούμε για τις ηθικές ευθύνες της Γερμανίας έναντι άλλων λαών; " συνεχίζει.
Ο Πρόεδρος της Ακαδημίας των Τεχνών, Klaus Staeck,παίρνοντας το μέρος της Ελεύθερης Έκφρασης,είπε " Κάποιος πρέπει να μπορεί να εκφράσει την προσωπική του άποψη χωρίς να χαρακτηρίζεται ως αντισημίτης!" ενώ ο Ισραηλίτης Ιστορικός Tom Segev σε συνέντευξη του στο ραδιόφωνο υποστήριξε πως "ο Γκρας δεν είναι αντισημίτης,δεν είναι καν αντι-ισραηλίτης", έχοντας φυσικά υπόψη του πως ο Γερμανός Λογοτέχνης εκφράζει την πανανθρώπινη λογική,καυστηριάζοντας τον ίδιο τον πόλεμο,την πυρηνική πολιτική του Ισραήλ στη συγκεκριμένη περίπτωση και την εξάρτηση της Παγκόσμιας Ειρήνης,καθώς  και την υποκρισία της Δύσης,που απαιτεί την αιώνια σιωπή της Γερμανίας με μόνιμο πρόσχημα την "Κληρονομιά του Ολοκαυτώματος".

...
Έχει ή δεν έχει την ευθύνη και το δικαίωμα ο οποιοσδήποτε άνρθωπος- και πόσο μάλλον ένας Συγγραφέας που έζησε ήδη τον πόλεμο- να εκφράσει τη γνώμη του στη διεθνή πολιτική;
Ως πότε θα παρέχεται από τη Διεθνή Κοινότητα το "άλλοθι του θύματος" στο Ισραήλ; (Σήμερα διάβασα και πάλι για το Πράσινο Φως που έδωσε στον εαυτό του για νομιμοποίηση και συνέχιση του Εποικισμού.)
ΤΕΛΙΚΑ τί πρέπει και τί δικαιούται να ειπωθεί σε αυτόν τον Πλανήτη;

 Was gesagt werden muss

"Warum schweige ich, verschweige zu lange,
was offensichtlich ist und in Planspielen
geübt wurde, an deren Ende als Überlebende
wir allenfalls Fußnoten sind.

Es ist das behauptete Recht auf den Erstschlag,
der das von einem Maulhelden unterjochte
und zum organisierten Jubel gelenkte
iranische Volk auslöschen könnte,
weil in dessen Machtbereich der Bau
einer Atombombe vermutet wird.

Doch warum untersage ich mir,
jenes andere Land beim Namen zu nennen,
in dem seit Jahren - wenn auch geheimgehalten -
ein wachsend nukleares Potential verfügbar
aber außer Kontrolle, weil keiner Prüfung
zugänglich ist?

Das allgemeine Verschweigen dieses Tatbestandes,
dem sich mein Schweigen untergeordnet hat,
empfinde ich als belastende Lüge
und Zwang, der Strafe in Aussicht stellt,
sobald er missachtet wird;
das Verdikt "Antisemitismus" ist geläufig.

Jetzt aber, weil aus meinem Land,
das von ureigenen Verbrechen,
die ohne Vergleich sind,
Mal um Mal eingeholt und zur Rede gestellt wird,
wiederum und rein geschäftsmäßig, wenn auch
mit flinker Lippe als Wiedergutmachung deklariert,
ein weiteres U-Boot nach Israel
geliefert werden soll, dessen Spezialität
darin besteht, allesvernichtende Sprengköpfe
dorthin lenken zu können, wo die Existenz
einer einzigen Atombombe unbewiesen ist,
doch als Befürchtung von Beweiskraft sein will,
sage ich, was gesagt werden muss.

Warum aber schwieg ich bislang?
Weil ich meinte, meine Herkunft,
die von nie zu tilgendem Makel behaftet ist,
verbiete, diese Tatsache als ausgesprochene Wahrheit
dem Land Israel, dem ich verbunden bin
und bleiben will, zuzumuten.

Warum sage ich jetzt erst,
gealtert und mit letzter Tinte:
Die Atommacht Israel gefährdet
den ohnehin brüchigen Weltfrieden?
Weil gesagt werden muss,
was schon morgen zu spät sein könnte;
auch weil wir - als Deutsche belastet genug -
Zulieferer eines Verbrechens werden könnten,
das voraussehbar ist, weshalb unsere Mitschuld
durch keine der üblichen Ausreden
zu tilgen wäre.

Und zugegeben: ich schweige nicht mehr,
weil ich der Heuchelei des Westens
überdrüssig bin; zudem ist zu hoffen,
es mögen sich viele vom Schweigen befreien,
den Verursacher der erkennbaren Gefahr
zum Verzicht auf Gewalt auffordern und
gleichfalls darauf bestehen,
dass eine unbehinderte und permanente Kontrolle
des israelischen atomaren Potentials
und der iranischen Atomanlagen
durch eine internationale Instanz
von den Regierungen beider Länder zugelassen wird.

Nur so ist allen, den Israelis und Palästinensern,
mehr noch, allen Menschen, die in dieser
vom Wahn okkupierten Region
dicht bei dicht verfeindet leben
und letztlich auch uns zu helfen."